محی الدین عربی زاده ی اندلس و از چهره های عرفان در کوهی اطراف دمشق به خاک سپرده شده است.ملاقات او با ابن رشد اندلسی جالب بود.مسلمانان به راه ابن عربی رفتند و غربیان به راه ابن رشد.البته این سخن دکتر سید حسین نصر است.

On March 23, 2005 at approximately one o’clock in the afternoon, Din Mohammad an Afghan national, working for the AKF and I left Baharak for Yamgan valley where we had to make some arrangements for the opening ceremony of a school in Eskon village which the AKF had built. The spring season was in full swing, the fields were lush green and layers of yellow muster flowers added more natural beauty to the Baharak village. I was impatient, I wanted to reach Yamgan as quickly as possible not because I was running out of time for the preparation of the school opening ceremony, but rather I was going to visit an historical place, which I had heard a lot about and had waited a long time to visit; the historical place was Hazrat Syed village where Hakim Abu Moin known more commonly as Nasir Khusraw’s tomb was situated. It was here in this village that he had spent the most productive part of his life. As the car drew ever closer to our destination, different types of images of the village and the tomb that I had envisaged came to my mind in full panorama.

Soon we were in the Jurm district of Badakhshan province, which is in the east of Bharak; I noticed that from place to place farmers had destroyed the wheat fields. At first I thought the wheat crops may have not germinated and for that reason the farmers were trying to cultivate other crops, but when I looked more carefully I saw that the fields had fully germinated crops and the crops themselves also looked healthy. I could not comprehend the matter and so to satisfy my curiosity I asked Din the reason. Din being a polite and cautious character didn’t tell me anything and only said “Khaliq Sahib in masla degar asth” it is another matter. Later I understood that the farmers were destroying the wheat crops to replace them with a crop of poppies ‘the brown gold’. The previous year the growing of poppies as a crop was fully banned, so perhaps this spring they might have got a green signal from some high government authorities. Destroying the wheat field to me was an act of destroying ethics of the society and had a direct link in the planning of the destruction of humanity. As I had predicted because of this callous act more people would become addicted to opium and heroine.

After a couple of meetings with the District Government Officials in Jurm District headquarters we left for the Yamgan valley, by the time we reach Hazrath Syed village it was already dark.

The next morning I woke up early and went for a morning constitutional walk, the early spring morning in Hazrath Syed village was a bit chilly but beautiful, crisp and clear. I looked at the valley, it was a narrow valleysurrounded by arid mountains and where ever the water channels could be reached the land had been irrigated either from the spring water or water from the river. On the right hand side of the valley on the eastern slope above the traditional mud houses I saw a white building with traditional shrine flags, I understood that this was the tomb of Hakim Nasir Khusraw ‘the ruby of Badakhshan’.

I returned to the guesthouse, Shiva the AKF guest house manager in Hazarth Syed village guided Din and me through the zigzag streets of the village to the tomb. When we reached the bottom of the rock where the tomb was situated Shiva left the narrow path and went toward a house just below the path. Here Shiva knocked at the door which was opened by a boy; the boy disappeared inside and soon returned with a key. On his return Shiva told us the story that Hakim Nasir Khusraw himself had assigned the responsibility of taking care of his Masjid and tomb to this family before his death, so since that time this particular family had been taking care of the tomb.

After four minutes gentle climb we reached the tomb, this was the place I had dreamed of visiting on more than one occasion, at last here it was just in front of me.

The tomb was of the poet, philosopher, scholar and traveler Abo Moin Hamid-u-din Nasir Bin Khusraw (1004-188 AD), whom I am a fervent admirer of his and have always been impressed by his ideology. This was the tomb of the divine guided scholar who started his famous seven year journey to seek knowledge and to search for truth. By the time he returned from his travels he was completely changed, his beliefs had changed, his knowledge had increased and above all he had been assigned responsibility for preaching in Khurasan and Badakhshan by the Fatimid caliph and Imam of the time Al-mustansirbillah. This was the scholar who through his writings and philosophical teachings clearly linked the material and spiritual worlds. His natural scientific ideas are still valid today, such as the theory or creation of the universe in which he describes that the universe came into its solid form from energy. Because of his beliefs he was compelled to leave his family and belongings but would not be compromised on telling the truth. This was mainly because the knowledge he imparted was so advanced that the people of that time could not comprehend it and on this basis opposed him. He bore the hardship but did not compromise at any time on telling what he believed to be the truth.

We walked toward the tomb, I placed my hands on the gate as part of the tradition relating to entry and I entered the tomb. It had been built in traditional style, a two portion building, the first portion is like a balcony, where there are two of his family members buried. The actual tomb is inside a 3 X 4 metres in sized room, where there are two graves: Hakim Nasir Khusraw and his brothers’ Hazrath Syed. Hakim Nasir Khusraw’s grave was covered with a curtain. On the tomb ceiling boards Koranic verses (Ayat) have been calligraphed. Some utensils and a lamp stand were on display in the balcony portion, while his book box and other materials associated with him were inside the tomb. After a brief prayer for his great soul, I started curiously looking at the things inside the tomb. The boy showed us a wooden box saying that Hakim Nasir’s books and copy of the Holy Koran were taken from this very box during the regime of Mohammad Zahir Shah the former king of Afghanistan and people of this area belive that this inapproperate action caused fall of Zahir Shah. Adjoining the tomb is a small Masjid.

I tried to see inside the curtain to see how the grave actually looks, but I was unable to see because of the dark, I flashed my digital camera to see and also take some images, when the picture appeared on the screen there were boulders (round stones) and freshly dug soil. This revealed that the grave had been recently damaged by grave diggers (in Afghanistan people are digging graves in search of antiquities). Seeing the damage to the grave I was shocked, my conscience responded to satisfy me; “Khaliq! Hakim Nasir Khusraw doesn’t reside in this mud grave, as he himself believed it and preached that the Almighty Creator has created human beings from the combination of matter and soul (Nafs). The reason for this is to provide the opportunity for the soul to identify its imperfection and to try to correct this through seeking knowledge and wisdom. Once the period of this combination breaks, matter and soul return to their original places. The body joins the earth and soul joins the universal soul (Nafsi Kul). He is now part of the universal soul. For me he exists in the form of love and respect for him and the ethics and knowledge he has enriched and inspired in me and through me.

We returned from the tomb thinking of his time and his contribution of knowledge to the greater world and for the greater good of humanity. I told myself, the Afghan Government has named the teacher pedagogical institute after him and an Afghan politician has established an Institute and library using his name. What more therefore can I do to spread his message?

اینک ناصر خسرو قبادیانی در یمگان بدخشان افغانستان خفته است.شرح سفر فردی برای زیارت اودربالا امده است.

گور رودکی در رودک پنجرود نزدیک دوشنبه در تاجیکستان

رودکی در رودک سمرقند زاده شد.پدر شعر فارسی است.در فن موسیقی استاد و نوازنده ای زبردست بود.استاد عنصری می گوید غزل رودکی وار نیکو بود.حافظ از غزل رودکی تضمین کرده است.رودکی در زمان سامانیان می زیست.

ارنست همینگوی می کوشید فلسفه ی قهرمانی را دریابد.

میگساری های وی در پاریس و میلان و فلوریدا و کوبا2-شرکت اودر مسابقه های گاوبازی و مراسم سن فرمین در پامپلونا3-عشق به شکارو رفتنش به افریقا برای شکار شیرو شکار نیزه ماهی در فلوریدا4-ارتباط ادبیات با قهرمانی در زندگی او5-حزبی نبودنش6-شرکت در دو جنگ جهانی 7-دردمندی و بیماری او و سرانجام خودکشیش

گور امادئوس موزارت

Tomb of Wolfgang Amadeus Mozart, St. Maxer Cemetery, Vienna - Austria

The paper's authors, Richard Zegers, Andreas Weigl and Andrew Steptoe, reached their conclusion by comparing historical accounts of the maestro's illness - fever, rash, limb pain and swelling - with illnesses prevalent at the time of his death.

They analysed more than 5,000 cases between 1791 and 1793 and found oedema (a swelling caused by the build-up of fluid beneath the skin) to be the third most common cause of death after tuberculosis and malnutrition.

Mozart's body was said to be so swollen in his dying days that he could not even turn over in bed. And in December 1791, the month of his death, the researchers found oedema to be far more prevalent among men of his young age.

This led them to conclude he may have had a simple strep infection, which caused a disorder that destroyed his kidneys.

Other scientists have argued that Mozart died of rheumatic fever, or perhaps as a result of eating undercooked pork chops. Then there's the theory that Mozart was poisoned; one outline of that tale is here.

Mozart also has a great afterlife. After his mysterious death in 1791, he was buried in an unmarked grave -- common Viennese practice at the time. Ten years later, his grave was cleared to make way for new bodies (also common practice). However, one of the gravediggers at the cemetery was a Mozart admirer, and had made a note of his precise gravesite. (According to one story, a wire placed around Mozart's neck by some fellow Freemasons helped identify his body.)

When the grave was cleared, the gravedigger stole his skull as a personal memento. The cranium then passed through the hands of various eminent Viennese, until it was given to the International Mozarteum Foundation in Salzburg in 1902. Several attempts have been made to prove the skull belongs to Mozart, including a sophisticated, CSI-style analysis undertaken by Austrian television in 2006.

In other skull news, I've just been informed of the forthcoming Cranioklepty: Grave Robbing and the Search for Genius, by Colin Dickey, and I am so excited. Many of the best stories I've discovered while researching Afterlives have to with skulls, and it's great to see another book about posthumous fates that isn't just trivia. I am dying to read it (uh, no pun intended).

جمجمه ی بتهوون

Beethoven died in 1827 at age 57.

Powerful X-ray tests performed at Argonne (Ill.) National Laboratory reveal "toxic overload of lead" in a fragment of his skull, according to Bill Walsh of the Pfeiffer Treatment Center in Warrenville, Ill., head of the Beethoven Research Project.

The composer probably suffered from long-term lead poisoning, perhaps from diet or medication, which researchers tie to illness and personality changes that Beethoven experienced starting in his late teens.

The bone fragment used in the study belongs to a California businessman who inherited it from an
Austrian doctor. DNA analysis had confirmed its link to Beethoven

به نوعی موسیقی راک هم دنباله ی موسیقی کلاسیک است.ریشه ی انرا می توان به باخ -بتهوون-واگنر و پاگانینی و موسیقی های باروک و رمانتیک نسبت داد.البته موسیقی کلاسیک هنری است و موسیقی راک پاپ است ولی نمی توان گسست معرفتی بین انها قائل شد.نقش گام های کروماتیک و تریتون در راک سبب شده تا ابلیس در موسیقی که در قرون وسطا ممنوع بود به موسیقی راه یابد.یکی از گروههای راک المانی رامشتاین است.اگر فرانسوی زبان عشق باشد اما زبان المانی زبان خشم و مهابت است .در کار این گروه اعمال مازوخیستی هم سز صحنه اجرا می شود.

براساس کتاب مجوس شمال ایزیا برلین باید هامان را پدر عقل ستیزی و ضدروشنگری دانست.او زاده ی کونیگسبرگ المان بود و دوست و همشهری کانت.اورا مجوس شمال می گفتند.لوت می نواخت و فیلسوفی ضد روشنگری بود.هامان استاد هردر هم بود.هردر پدر ناسیونالیسم است.

نخستین بار حسین قربانی عزیز مرا با گروه لاکریموزا و موسیقی گوتیک اشنا ساخت.یک المانی و یک فنلاندی این گروه را تشکیل می دهند.سرزمین های شمالی اروپا فضای گوتیک و رمانتیسم را به ما هدیه کرده اند.روح سودایی و مالیخولیایی و ملانکولیک را در اینجاها می بینیم.روح ضد روشنگری و عقل ستیز از المان صادر شد.ایزایا برلین در کتاب مجوس شمالش این نکته را اشکار می سازد.هامان المانی پدر عقل ستیزی بود.اینک تیلوولف المانی موج تاریکی و موسیقی گوتیک را به ما عرضه کرده است و مارا در غم ویاس و حرمان و عشق جولان می دهد.

حسین قربانی در وبلاگ مستطاب اخگرها می نویسد:

او متولد شهر فرانكفورت در دهم جولاي سال 1972 است. نخستين بار در سن دوازده سالگي بود كه ترانه اي از او در مجلات مختلف ادبي به چاپ رسيد. پس از آن او تواناييهاي بي شمار خود را در زمينه سازهاييي چون پيانو, ترومپت و flügelhorn به نمايش گذاشت. پس از دوران مدرسه او شغلي عادي را پيشه خود ساخته بود. در سال 1989 او دست به انتشار مجله اي عامه پسند زد و در 1990 اولين تك آهنگ خود را با نام "Clamor" كه شامل دو ترانه بود منتشر كرد.

موسيقي گروه Lacrimosa كه كلمه اي است از زبان لاتين و به معناي اشك آلود يا باران اشك  تا حدود بسيار زيادي تحت تاثير Requiem  ريكوئيم موتسارت, يعني هنرمند محبوب Tilo Wolf قرار دارد 

  يك موسيقي ماليخوليايي و سرشار از عناصر كلاسيك, به همراه شعري غني و صدايي پر از احساس كه به سرعت صحنه موسيقي را به تسخير خود درآورد و هنوز نيز فراموش نشده است.

 در سال 1990 او كمپاني ضبط موسيقي خود را به نام Hall Of Sermon تاسيس نمود كه با پيشرفتي سريع خود به عنوان يكي از مهمترين ناشران موسيقي Gothic مطرح شد

. در سال 1991 و با انتشار آلبوم "Angst" بود كه دروازه هاي شهرت براي Lacrimosa گشوده شد. در سال ۱۹۹۳ تیلو   براي اجراي تور آلبوم Satura از Anne Nurmi دعوت كرد تا او را همراهي كند.   آنی نورمی متولد كشور فنلاد و از اعضاي يك گروه موسيقي گوتيك به

نام Two Witches بود. در همان سال بود كه او به عنوان خواننده و نوازنده كيبورد به Lacrimosa ملحق شد ا

لبته موسيقي Lacrimosa توسط موزيسينهاي بسياري همراهي شده است,

اما در اوايل سال 1994 ميلادي, Anne Nurmi , به عنوان يك عضو ثابت به Tilo ملحق شد. او كه پيشتر خود يكي از بنيان گذاران يك گروه فنلاندي به نام TWO WITHCES بود,

با حضور خود چه در عرصه آهنگسازي و چه در نوازندگي و آواز جلوه تازه اي به آثار Lacrimosa بخشيد تیلو  جزو نخستين كساني بود كه از اصوات اركسترال در موسيقي خود استفاده كرد و تك آهنگ "Schakal" كه در سال 1994 منتشر شد, شروعي بر اين حركت بود. لکریموسا در سال 1996 برنده جايزه "Alternativ Music Award" از طرف مجله Zillo شد و در سال 1999 ترانه مشهور خود به نام "Alleine Zu Zweit" را با همراهي اركستر سيمفونيك لندن اجرا كرد

پس از همكاريهاي گسترده با اركستر سمفونيك لندن, بيست موقعيت برتر در جدول پرفروشترينهاي آلمان و لهستان برای گروه به ارمغان آمد 

  آثار این کروه به گونه ای بود كه تركيبي از موسيق گوتيك و سبك متال را عرضه مي كرد .

عناصر عاشقانه و كلاسيك در کارهاشون وجود داره. بوسيله همين تركيب جديد و انقلابي در زمينه اصوات است كه مي توان Lacrimosa را به عنوان يكي از پيشروان سبك موسيقي Gothic Metal و Symphonic Meta معرفي كرد.

آلبوم های lacrimosa:

1991 - Angst

1993 - Satura

1995- Inferno

1997-Stille

 1999- elodia

2003-Echos

2005 - Lichtgestalt

2007 - Lichtjahre

2009-"Sehnsucht"

به صدای سه فرانسوی خوان دلبستگی دارم.ازناور -ادامو و ژاک پقل.

درقاره ی استرالیا پلی نزی فرانسه قرار دارد که در اتونا جایی از ان گورستانی جای دارد که مدفن دو بزرگمرد است.پل گوگن نقاش که عاشق نقاشی ایرانی بود و ژاک برل که صدای اورا بسیار دوست دارم.

در فصل پاییز صدای شارل ازناور و ادامو و التون جان و عبدالحلیم حافظ توی ماشین بسیار لذت اور است.علی الخصوص شارل ازناور خواننده ی فرانسوی -ارمنی.

شاتو بریان هم از بزرگان رمانتیسیسم فرانسه بود.گرایش به سلطنت -قرون وسطا و مسیحیت داشت.بعد از انقلاب ناکبیر فرانسه کوشید تا سلطنت را بازگرداند اما مجروح شد.به لندن و امریکا رفت.در بازگشت خواست با ناپلئون مبارزه کند اما بختیار نبود.او منزوی شد.

این عارف سوئدی کسانی چون امانوئل کانت -بورخس -یونگ -بودلر -ییتس -بالزاک -بلیک و...را شیفته خود کرده است.او دانشمند بزرگی بود در عین حال عارف روشن ضمیری نیز بود.

دوستی امروز به من تلفن زد و در حین مکالمه دریافت که حافظ شیرازی و مولوی بلخی هردو سنی بوده اند.اولی شافعی و اشعری و دومی جنفی و اشعری.یکی از عرفای مورد علاقه ی من ویلیام بلیک است.این عارف انگلیسی نقاشی هایی هم دارد که خالی از شهود عارفانه نیست.او از دو عارف دیگر یاکوب بومه المانی و سوئدنبورگ سوئدی الهام پذیرفته بود.

در این نقاشی بلیک مخالفت خود را با دید علمی نیوتن ابراز می کند.عارف با استدلالی ابش در یک جو نمی رود.

نفهمیدیم عاقبت رومن پولانسکی چه شد ؟پلیس سوییس اوراگرفت و می خواست برای اجرای حکم قضایی به ینگه ی دنیا مستردش نماید...

پیر لوتی نویسنده ی فرانسوی که به اصفهان امد و کتاب به سوی اصفهان را نوشت.

ارامگاه حافظ مطاف رمانتیک ها بوده است.امرسون امریکایی عاشق حافظ بود.لرد بایرون می خواست برای زیارت گور حافظ به ایران بیاید اما در یونان به مرض تب زرد درگذشت.گوته عاشق او بود...

پیشکش به رضا سلجوقیان (گولم )دوست و استاد من

الفرد نوبل در سن پترزبورگ به راه شیمی و مواد منفجره رفت و به زودی ثروتمند شد اما همه اورا بازرگان مرگ می شناختند و این مسئله خارخار ذهنی اش شد او وصیت کرد که سرمایه اش در تزاید به نخبگان داده شود.نخستین کسی که جایزه ی ادبیات نوبل را گرفت از فرانسه بود.شاعری پارناسی که طرفدار هنر برای هنر بود.من خود مخالف هنر برای هنرم و به ارمان رمانتیک ها که به عینیت گرایی باور داشتند و هنرمندان متعهدی بودند ملتزم هستم.رمانتیکی چون سیبلیوس موسیقی فنلاندیا را خلق کرد که موی بر تن دستگاه خفیه ی تزاری روسیه راست می کرد.ادواردگریک بود که نروژرا با موسیقی اش سربلند کرد.بتهوون بود که هنرش متعهدانه بود.دومین فرد که جایزه نوبل ادبیات گرفت از المان بود.او دانش اموخته ی تاریخ بود و درباره ی رم تاریخ نوشت و برای همین اثر جایزه گرفت.بنابراین یک مورخ هم می تواند این جایزه را بگیرد.سومین فرد از نروژبود او برخلاف ایبسن ذهنی ملی داشت و سرود ملی نروژهم از اوست .او در سخنرانی خود از نظریه ی هنر برای هنر انتقاد کرد.او رمانتیک و ناتورالیست بود.بیورنسون از لحاظ ادبی همتای ایبسن بود.چهارمین فرد بزرگترین شاعر پرووانسی فرانسه بود.ششمین هنریک سینکویچ بود که از لهستان بود.کشور مورد علاقه ام پس از ایران.از او کجا می روی را خوانده ام که از نرون و روم می گوید.نویسنده ای حماسه پرداز بود.بعد از او کاردوچی از ایتالیا بود که در شعرش سرود شیطان وی را می ستاید.بعدی کیپلینگ بود که در بمبئی زاده شد و گفته های او ضرب المثل زبان انگلیسی شده است.نخستین زنی که جایزه ی ادبیات نوبل را گرفت از سوئد بود .موریس مترلینگ بلژیکی از نهضت سمبولیسم برامد.تاگور از هند که ییتس شیفته ی او بود.موسیقیدان و نقاش و شاعر.رومن رولان فرانسوی که تاریخ موسیقیش معروف است.برنارد شاو و ییتس که هردو ایرلندی بودند.او را بزرگترین نمایشنامه نویس انگلیس پس از شکسپیر می دانند.گرچه او خود را از شکسپیر برتر می دانست.هانری برگسون که پای استدلالیون را چوبین می دانست فرد دیگر بود.راسل و سانتایانا دشمنان وی بودند.توماس مان که من کوه جادویش را دوست دارم ولی او به سبب رمان بودنبروک جایزه گرفت.سینکلر لویس امریکایی که در رمان ببیت اربابان کسب و کار را در امریکا هجو کرد.صادق هدایت هم در حاجی اقا ببیت های ایرانی را هجو کرد.اونیل امریکایی که تراژدی های بدبینانه اش فراوانند.دوگار که خانواده ی تیبویش معروف است و هشت جلد است و درباره ی دو خانواده ی پروتستان و کاتولیک.پرل باک زنی امریکایی که در چین بالید .هرمان هسه که شرقگراییش معروف است.اندره ژید سمبولیست  که گوته ی زمان شد.فالکنر و الیوت و راسل و چرچیل.همینگوی و کامو و سارتر و پاسترناک.اشتاین بک و شولوخف و استوریاس و کاواباتا.بکت و سولژنیتسین و نرودا و بل ومارکز و نجیب محفوظ و پاز و شیموس هینی و شیمبورسکا و ساراماگو وگونتر گراس.به نظر می رسد این جایزه به ادیبان متعهد داده می شود.رویای پارناسیسم دیگر در اهدای این جایزه جای ندارد.افسوس که ایران هنوز این جایزه را دریافت نکرده است.کشور حافظ و مولوی و سعدی و صادق هدایت....افسوس