هنر و ادبیات
اگر فریدریش مرگ را در نقاشی جای داد.هایدگر انرا در فلسفه و تیم برتون در انیمیشن.تفکر درباره مرگ جای مهمی در کارهای برتون دارد.نزدیک هالووین است و یاد کابوس پیش از کریسمس افتادم.
فریدریش ناسیونالیستی المانی بود و ضد فرانسوی.او موتیف های المان خواهانه بسیار کشید.ارمینیوس سردار ژرمنی بود که رومی ها را شکست داد.او مظهر ناسیونالیسم المانی شد.اینجا گور قهرمانان کهن است که توسط فریدریش کشیده شده است و در حقیقت گور ارمینیوس یا هرمان بوده است.
این صحنه سربازی فرانسوی را با شکستی محتوم در جنگلی از المان تصویر می کند.
این نقاشی فریدریش مرا یاد بوف کور انداخت...
علاقمندان به مکتب رمانتیسم نمی توانند به درسدن بی توجه باشند.این شهر و لایپزیک در ایالت ساکسونی المان قرار دارند.زمانی درسدن کانون رمانتیسیسم بود.فریدریش و رونگه دو نقاش پومرانی به اینجا امدند.گوته مدتی در انجا بود.یوهان سباستیان باخ ،واگنر ،شومان ،فیخته ،لسینگ ،مارتین لوتر ودیگران ساکسونی بودند.ساکسونی مهد اختراعات و اکتشافات هم بوده است.نخستین خمیر دندان در درسدن ظهور یافت.نخستین روزنامه ی یومیه در لایپزیک .
همسان انگاری انسان با طبیعت کاسپاردیوید فریدریش را با رمانتیک پیوند می زند.منظری دلشوره امیز رخ می دهد.
در پرده طلوع ماه بر فراز دریا،دریای ارامی با دو کشتی بادبانی در میانزمینه ی اثر است .امتداد قائم کشتیها تکرار شکل عمودی بدنهای دوزن ویک مردی است که در پیشزمینه اند .اب از دوطرف واسمان از طرفین و بالا گویی قاب تصویر را می شکنند.
در اثر خوف انگیز راهب کاپوسن در کنار دریا چهار پنجم تمامی سطح تصویر در اشغال اسمان بدشگونی است.
فریدریش از رهگذر تمثیل منظره به کاوش در بیکرانگی ،حدود وثغور مکان و زمان و روانشناختی هستی ادمی می پردازد.پیچیدگی های این دلمشغولیها اورا به افسردگی شدید و تنگدستی و سردرگمی دردناکی کشاند.اودر تنگدستی درگذشت.او در یکی از بنادر دریای بالتیک در منطقه ی پومرانی به دنیا امد.نقاشی را در اکادمی کپنهاگ فرا گرفت .بیشتر عمرش را در شهر درسدن یعنی کانون ادبیات ،موسیقی و نقاشی رمانتیک سپری کرد.در همانجا با رونگه اشنا شد.او هم در پومرانی متولد شد و در کپنهاگ درس خوانده بود.رونگه نقاش و نویسنده ی زبردستی بود وارای او درباره ی طبیعت ،بینایی و رنگ تاثیر فراوانی در زیباشناختی رومانتیک نهاد.افکارش را در مورد رنگ با گوته درمیان نهاد وشیوه ی او به نام کره ی رنگ در سال ۱۸۱۰ منتشر شد.
نقاشی های کاسپاردیوید فریدریش مرا به تفکر و ترس فرومی برد.ترسی عجیب در عین حال تفکر.او از مکتب درسدن المان بود و از غولهای نقاشی رمانتیسیسم.نقاشی های او سمبولیک هم هست.دریا سمبل مرگ است.ماه سمبل مسیحیت و سنگهای اطراف دریا عقیده و ایمان.در مواجهه با دنیای مرگ دریاها سنگ ایمان پایدار است و نشانه ی بی مرگی.طبیعت و خدا در نقاشی او یکسان است.طبع مالیخولیایی داشت.با مرگ از کودکی اشنا بود.مرگ مادر و خواهرش با بیماری و مرگ برادرش در دریاچه ی یخ.
اولین کسانی که مرا به وادی رمانتیسیسم وارد کردند برادران گریم بودند.با نقاشی های کاسپار دیوید فریدریش هم بسیار مالوفم.با موسیقی های گریک و اشتراوس و...نیز.اگر رمانتیسیسم بیماری است بیماری خوبی است.
Caspar David Friedrich was born the sixth of ten children in Greifswald, Swedish Pomerania, on the Baltic Sea. He grew up under the strict Lutheran creed of his father Adolf Gottlieb, a prosperous candle-maker and soap boiler. Friedrich had an early familiarity with death: his mother, Sophie Dorothea Bechly, died in 1781 when Caspar David was just seven. At the age of thirteen, Caspar David witnessed his brother, Johann Christoffer, fall through the ice of a frozen lake and drown. Some accounts suggest that Johann Christoffer succumbed while trying to rescue Caspar David, who was also in danger on the ice. His sister Elisabeth died in 1782, while a second sister, Maria, succumbed to typhus in 1791.
Some of Friedrich's contemporaries attributed the melancholy in his art to these childhood events, yet it is as likely that Friedrich's personality was naturally so inclined. As an adult, the pale and withdrawn Friedrich reinforced the popular notion of the "taciturn man from the North". His letters, however, always contained humour and self-irony. In his autobiography, the natural philosopher Gotthilf Heinrich von Schubert wrote of Friedrich, "He was indeed a strange mixture of temperament, his moods ranging from the gravest seriousness to the gayest humour … But anyone who knew only this side of Friedrich's personality, namely his deep melancholic seriousness, only knew half the man. I have met few people who have such a gift for telling jokes and such a sense of fun as he did, providing that he was in the company of people he liked."
In 1790, Friedrich began to study art with Johann Gottfried Quistorp at the University of Greifswald, and literature and aesthetics with the Swedish professor Thomas Thorild. Thorild was interested in the contemporary English aesthetic, and taught Friedrich to distinguish between the spiritual 'inner eye' and the less favourable physical 'outer eye'. Friedrich entered the prestigious Academy of Copenhagen in 1794 where he studied under teachers such as Christian August Lorentzen and the landscape painter Jens Juel. These artists were inspired by the Sturm und Drang movement, and represented a midpoint between the dramatic intensity and expressive manner of the budding Romantic aesthetic and the by then waining neo-classical form. Mood was paramount, and influence was drawn from such sources as the Icelandic legend of Edda and Ossian, and Nordic folklore. A talented student, Friedrich began his education at the academy by making copies of casts from antique sculptures, before proceeding to drawing from life. He was keenly interested in seventeenth-century Dutch landscape painting, to which he had access at Copenhagen's Royal Picture Gallery.
In 1798 he settled permanently in Dresden. He often drew works, mainly naturalistic and topographical, with India ink, watercolor and sepia ink. It is unclear when he finally took up oil painting, but it was probably after the age of thirty. Landscapes were his preferred subject, inspired by frequent trips, beginning in 1801, to the Baltic coast, Bohemia, the Riesen Mountains and the Harz Mountains. Mostly based on the landscapes of northern Germany, his paintings depict woods, hills, harbors, morning mists and other light effects based on a close observation of nature. The paintings of this time were modeled on sketches and studies of scenic spots, like the cliffs on Rügen, and the surroundings of Dresden or Elbe. The studies themselves were made almost exclusively in pencil, and provided topographical information; the subtle atmospheric effects characteristic of Friedrich's maturity were rendered from memory. These effects would eventually be most concerned with the depiction of light, of the illumination of sun and moon on clouds and water, optical phenomena specific to the Baltic coast and that had never before been painted.
Friedrich's first major painting came at the age of 34. The Cross in the Mountains, now known as the The Tetschen Altar (Gemäldegalerie, Dresden), was an altarpiece panel exhibited in 1808. The work met with controversy, but it was his first painting to gain wide appraisal; for the first time in Christian art, a pure landscape was the panel of an altarpiece. It depicts the crucified Christ in profile at the top of a mountain, alone, surrounded by nature. The cross rises highest in the composition, but is viewed obliquely and at a distance. The mountain symbolizes an immovable faith, while the fir trees represent hope. The artist and critic Basilius von Ramdohr published a lengthy article rejecting Friedrich's use of landscape in such a context; he wrote that it would be "a veritable presumption, if landscape painting were to sneak into the church and creep onto the altar". Rahmdohr was fundamentally asking whether a pure landscape painting could convey an explicit meaning.
Friedrich's friends publicly defended him, and the artist wrote a programme providing his interpretation of the picture. In his 1809 commentary on the painting, Friedrich compared the rays of the evening sun to the light of the Holy Father. That the sun is sinking suggests that the time when God reveals himself directly to man is past. Friedrich's extended interpretation of his own work was the first and last of its kind.
His recognition as an artist began with an 1805 prize at a Weimar competition. In 1810, Friedrich was elected a member of the Berlin Academy after the purchase of two of his paintings by the Prussian Crown Prince. Six years later he was elected a member of the Dresden Academy, a position which carried an annual stipend of 150 thalers. of the Setting Sun (c. 1818). 22 × 30 cm. After marriage, Friedrich incorporated larger figures into his canvasses.
On 21 January 1818, Friedrich, then 44, married Caroline Bommer. Bommer was twenty-five years old, the daughter of a dyer from Dresden, and a gentle, unassuming woman. The couple had three children, with their first, Emma, arriving in 1820. Carus noted that marriage did not change Friedrich's life or personality, yet his canvasses from this period have new levity. Female figures appear in his work, his palette is brighter, and the dominating symmetry and austerity are lessened. Chalk Cliffs on Rügen, painted after his honeymoon, is a good example of this development.
The artist found support from two sources in Russia. The Grand Duke Nikolai Pavlovich visited Friedrich's studio in 1820, returning to Saint Petersburg with paintings for his wife Alexandra Feodorovna. The poet Vasily Zhukovsky, tutor of heir to the throne Alexander II, met Friedrich in 1821 and found in him a kindred spirit. Over many years Zhukovsky helped Friedrich by purchasing his work and recommending his art to the royal family, especially at the end of Friedrich's career, by which time he was poor. Zhukovsky said that his friend's paintings "please us by their precision, each of them awakening a memory in our mind."
Friedrich was acquainted with Philipp Otto Runge, another leading German painter of the Romantic period, and gained the admiration of the poet Goethe. He was also a friend of Georg Friedrich Kersting, who painted him at work in his unadorned studio, and the Norwegian painter Johann Christian Dahl. Dahl was close to Friedrich during the artist's last years, and complained that to the art-buying public, Friedrich's pictures were only "curiosities". While the poet Zhukovsky appreciated Friedrich's psychological themes, Dahl attended to the descriptive quality of Friedrich's landscapes. Dahl said, "Artists and connoisseurs saw in Friedrich's art only a kind of mystic, because they themselves were only looking out for the mystic ... They did not see Friedrich's faithful and conscientious study of nature in everything he represented".
In June 1835, Friedrich suffered a stroke that caused some limb paralysis. He took a rest cure at Teplitz, but his ability to paint was greatly diminished. He worked only in watercolour and sepia, and symbols of death appeared heavily in his work, such as a sepia with an outsized owl perched on a grave in front of a full moon. By 1838, he was almost incapable of artistic work, lived in poverty, and was increasingly dependent on the charity of friends. His work was now considered anachronistic, and his death in May 1840 caused little stir in the artistic community. (From Wikipedia)
کارهای کانستبل انگلیسی الهام بخش رمانتیک های فرانسوی بود.
در سال ۱۴۹۹ مجلس ضیافتی به ناهار از طرف شهردار لندن ترتیب داده شد.در بین میهمانان دو جوان حضور داشتند که یکدیگر را نمی شناختند.پس از گفتگوی کوتاهی یکی از انان به دیگری گفت :تو یا مور هستی یا هیچکس.و دیگری بی درنگ گفت :تو هم یا اراسم هستی یا شیطان.توماس مور یک قدیس انگلیسی بود و اراسموس یک شیطان هلندی.این دو تا اخر عمر با هم دوست باقی ماندند.پدر توماس مور قاضی بودو مور در مدرسه از شاگردان ممتاز.مور در ۱۴ سالگی از خدمت اسقف اعظم کناره گرفت تا وارد اکسفورد گردد.مدتی را در یک صومعه گذراند و تحصیلات خود را هم تمام کرد.در ۲۷ سالگی ازدواج کرد ودر کار قضایی کامیاب بود.او از فقرا حق الوکاله دریافت نمی کرد.وقتی هنری هفتم درخواست ۹۰۰۰۰لیره ی انگلیسی جهت مخارج عروسی نمود او در پارلمان بود و با این امر مخالفت کرد.شاه از این اقدام توهین امیز خشمگین شد و پدر او را در برج لندن زندانی کرد.پس از مرگ هنری هفتم ،هنری هشتم امد .یکی از دانشمندانی که هنری هشتم نسبت به او علاقه داشت توماس مور بود.برای او مقرری سالیانه معین کرد ولی توماس مور نپذیرفت و از وی خواست تا انرا برای اراسم معین کند.اراسم در خانه ی مور بود و داشت کتاب مدح دیوانگی را می نوشت.اراسم به او گفت دیوانگی نکند و امر شاه را بپذیرد و توماس مور چنین کرد.مور شفاعت شورشیان ۱۵۲۱ را نمود و شاه درخواست او را اجابت کرد.سرانجام مور به دربار کشانده شد.توماس مور نویسنده ی داستان فلسفی اوتوپیا بود.جزیره ای خیالی که همه چیز در ان عمومی بود.مالکیت خصوصی با منافع عمومی منافات دارد.مور کاتولیک متعصبی بود و اوتوپیای او از دیانت و ایمان استوارش ناشی می شد.طلا در نظر اهالی اتوپیا خوار و بی مفدار بود و مروارید و الماس بازیچه ی کودکان.اوتوپیای توماس مور نوعی سوسیالیسم مسیحی بود.سرانجام شاه ،شهریار ماکیاول را به اوتوپیای مور ترجیح داد.شاه می خواست کاترین اراگون را طلاق دهد و با ان بلین ازدواج کند ولی پاپ با طلاق کاترین مخالف بود و مور هم موید نظر پاپ.هنری کاترین را طلاق داد و با ان بلین ازدواج کرد و در مراسم تاجگذاری ملکه ی جدید ،توماس مور را دعوت کرد اما مور نپذیرفت.در ۱۵۳۴ شاه مجلس را واداشت تا اعلام دارد که رییس کلیسای انگلستان ،شاه است و نه پاپ.مور چنین نکرد و در برج لندن زندانی و به مرگ محکوم شد.در روزهای انتظار کتاب مناظره ی اسایش و رنج را نوشت و به ستایش شهادت پرداخت.تبر برگردنش فرود امد و سر توماس مور فیلسوف شهید شد.
یاکوب بومه پسر یکی از کشاورزان معمولی در لوساتیای علیا بین المان و لهستان بود.خانواده ی وی اورا با حداقل تحصیلات ابتدایی بار اوردند و در سن ۱۴ سالگی در یک کفاشی کاراموز شد.در سن ۲۰ سالگی به حوالی منطقه ی اسقفی گورلیتز رفت تا به عنوان کفاش مستقلن مشغول کار شود و با زنی که جهیزیه ی بسیار خوبی داشت ،ازدواج کرد.در همان موقع او به نخستین تجارب عرفانی خود دست یافت.شاگرد و شرح حال نگار او حکایت می کند که این واقعه زمانی رخ داد که نظر بومه به یک بشقاب مسی جلب شد که او را به حیطه ی امور باطنی یا مرکز اسرار الهی می خواند.روح القدس اورا روشنایی بخشید درست مانند یک شهاب نورانی ودر پی ان معرفت بروی نازل گشت.او می گوید :من به الوهیت صعود ننمودم بلکه الوهیت بر من وارد شد و از عشق و محبت او در باطن تولد یافت و به الوهیت رسید.او می گوید من چنین بودم که گویی به هر معرفتی حامله شدم و جاذبه و دافعه ای بس قوی و شوکتمند در خود یافتم.او مجموعه ی اثار خود را در بیست جلد نگاشت.بومه عارف بزرگی بود که تجلیات و الهاماتی به دست اورد که بسیار خطرناک می نمود.جنگ های مذهبی در نهایت شدت در المان و امپراتوری مقدس رم جریان داشت.منطقه ی گورلیتز و لوستیای علیا لوتری بودند و خود بومه نیز لوتری بود.او تعصبات دینی را مردود می دانست و بر ناشکیبایی مذهبی خرده می گرفت.او خدارا به عنوان الوهیت حاضر در همه ی اشیا لحاظ کرد که مواهب روحانی خود را به همگان رایگان می بخشد حتا به یهودیان و ترک ها و مسلمانان و کافران.اما او متدین لوتری کلیسارو هم بود و به ایین تعمید و عشا ربانی هم دل بسته بود.در این دوره گورلیتز محل التقای جریان قبالایی و تفکرات و عقاید مربوط به علوم خفیه و علوم اسرار امیز و کیمیاگری هم بود که اینها بر بومه اثر گذاشت.کتب او بسیار غامض و دشوار به نظر می رسید و سمبلیسم پیچیده ای داشت.خداوند در طبیعت مختفی است و بومه با زبان کیمیاوی و دیگر علوم خفیه طریقی را شرح می دهد که خداوند انرا بر کتاب طبیعت نوشته است.اسقف خاص کلیسای گورلیتز دشمنی شخصی را بر ضد او طرح افکند.حتا جماعت را واداشت تا در تعقیبش باشند و سبب شد تا به وسیله ی حاکمان و اشراف تحت محاکمه قرار گیرد.او الهام بخش عارفانی نظیر ویلیام لاو و ویلیام بلیک و نیز رومانتیک ها و فیلسوفان المان شد.هگل فلسفه خودرا بر عرفان بومه بنا نهاد.روانکاو معروف سوییسی ،کارل گوستاو یونگ هم زیر تاثیر بومه بود.
کتابی از اسماعیل رائین به نام چین و شوروی هست که رابطه ی ایندو کشور را کنکاش می کند.سرمقاله ی ان درباره ی ارتباط چین و ایران باستان است که رابطه ی ایندو کشور را در زمان اشکانی می داند.اثر بی نظیر ایران باستان در چین،رفتن اسفناج از ایران به چین و اشنایی چینی ها با گیاهان پارسی ،پیشکش شدن شیر از ایران به چین و دهها اثر قوی دیگر.هماره بین چین و شوروی نقاری بود و این کتاب انرا شرح می دهد.استالین به چیانکای چک کمک می کرد و مائو از این امر ناراحت بود.بورودین مسئول امور چین بود و از سوی استالین کارها را اجرا می کرد.وقتی مائو به قدرت رسید استالین شوکه شد و....در ضمن این کتاب اختلافات ارضی چین با شوروی را توضیح می دهد.اختلاف بر سر امودریا (اژدهای سیاه )و...
شاه شهید وقتی به وین رفت.ریچارد اشتراوس دوم برایش مارشی نواخت.
Persischer Marsch (Persian March), opus 289, is a march composed by Johann Strauss II in the autumn of 1864. The composer conducted the first Viennese performance of the march in December of 1864 at a festival concert in the Vienna Volksgarten, to celebrate the 20th anniversary of his debut as a composer
در یکی از سفرهای ناصرالدین شاه قاجار به اروپا، اشتراوس مارشی به نام ایران ساخت که امروزه از کارهای معروف وی به شمار میرود. [۱]
دوست دانشمندم رضا سلجوقیان نامی از پرایزنر اورد.اهنگساز فیلمهای کیشلوفسکی.او از اهنگسازان نورمانتیک لهستان است.جدیدا از او رکوییمی برای یک دوست را شنیدم.معرکه بود.شنیدن انرا به فرزاد عزیز که دلداده ی پرایزنر است پیشنهاد می کنم.من قسمتی از انرا در فیسبوکم گذاشتم.
مدتهاست که فرانسه و پاریس ان شکوه دیرینه را ندارد.اروپای شرقی فرهنگ اروپا را تصرف کرده است.دبوسی از بزرگان موسیقی فرانسه بود که کارهایش را بسیار می پسندم.او دو سبک المانی و ایتالیایی را کنار گذاشت و موسیقی فرانسوی خلق کرد.او یک پاریسی تمام عیار بود.رمانتیسیسم در ادبیات شیران خود را داشت ولی موسیقی و نقاشی نه.دولاکروا نقاش رمانتیک در بستر مرگ غنوده بود.هنر دبوسی هنر طبقه ی اشراف بود ولی مبدا ان طبقه ی متوسط.در ۱۸۸۰ دبوسی به ایتالیا و سوییس رفت و با موسیقی چایکوفسکی اشنا شد.در همین دهه به مسکو هم رفت.او را به نوعی پدر موسیقی مدرن می شناسند و البته پدر موسیقی امپرسیونیسم.
کاری از پل سزان.اورا پدر هنر مدرن گفته اند.
این کار از کلود مونه سراغاز امپرسیونیسم شد.
ادوار مانه با نقاشی ناهار در چمنزارش جنجالی برای جامعه ی محافظه کار فرانسه ای برانگیخت.این مضمون قابل تحمل نبود.زنی برهنه با دومرد در سر ناهار در بیرون!امیل زولا این نقاشی را ستود.
پل گوگن به سه مناسبت موردتوجه من است.۱-شیفته ی هنر ایرانی بود و به دوستش گفته است هنر یونانی را رها کن و به هنر ایرانی -کامبوجی و مصری توجه کن.۲-ارتباطی که با ونگوگ داشته است و دیوانگی های ونگوگ را تحمل می کرد و خم به ابرو نیاورد.۳- مسیح زرد اورا دوست دارم.
