دکتر مهر افرین

امروز در کتابفروشی دوست فرزانه با فردی گفتگو می کردیم که دهها سال است در پاریس زندگی می کند.بحث جالبی بود.از ادبیات روسیه ،وضعیت داستان نویسی اروپای شرقی و خیلی چیزهای دیگر سخن به میان امد.با استناد به حرفهای او می توان اذعان کرد که فرانسه ،کویر فرهنگی شده است.دیگر از رابله خبری نیست.پاریس شیدای کوکو شانل است.او از فیلمسازی لهستانی سخن به میان اورد که ما با کارهای او اشنایی نداریم.

مدتهاست که سیاستمدارانی چون اوا مورالس تی شرت می پوشند.هوگو چاوز لباس قرمز می پوشد.در اجلاس اخیر هم دیدیم که عرف های سیاسی شکسته شده بود.یکی مثل بوجار لنجان از یک طرف داد می زد.دیگری برای تخلی و قضای حاجت رفته بود و در عکس حضور نداشت.ان دیگر موبایل جواب می داد.میشل اباما هم گویا بر پشت ملکه ی انگلستان زده که اشوبی به پا شده است.

این مقاله نوشته ی شهربراز است و نشان می دهد که افغانستان باستان نداریم بل این کشور جزو ایران بوده است.

---

هفته‌ی پیش سه‌شنبه ۳۱ مارچ ۲۰۰۹ برابر ۱۱ فروردین ۱۳۸۸ خانم هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه‌ی امریکا، در سخنان خود در همایش جهانی افغانستان کشف جالبی فرمودند. ایشان گفت که

بگذارید یک ضرب المثل باستانی افغانی راهنمای ما باشد که می‌گوید «صبر تلخ است اما میوه‌اش شیرین است.»

این هم جمله‌ی انگلیسی ایشان:

Let us be guided by an ancient Afghan proverb, "patience is bitter, but its fruit is sweet."

منبع خبر: بی.بی.سی انگلیسی

به گمان من ضرب‌المثل مورد نظر باید این باشد: «گر صبر کنی ز غوره حلوا سازی».

این اظهار نظر کلینتون نشان‌دهنده‌ی سطح آگاهی و آشنایی دولتمردان و دولت‌زنان امریکایی است. اینان گمان می‌کنند چون منطقه‌ی غرب آسیا (که به اشتباه و با دید اروپامحور «خاورمیانه» گفته می‌شود. ن.ک. نوشته‌ی پیشین در همین باره) منطقه‌ای باستانی است، پس تمام کشورهای آن هم باستانی هستند! آدم یاد پروژه‌ی ساخت آثار باستانی می‌افتد.

اگر در جای دیگری این حرف زده می‌شد شاید چندان به چشم نمی‌آمد اما این که در همایش مربوط به افغانستان، کسی از افغانستان «باستانی» صحبت کند می‌تواند نشانه‌ی جهل و ناآگاهی او باشد. شاید هم نشانه‌ی غرض یا دلیل دیگری که من نمی‌دانم. حتا اگر می‌گفت «ضرب المثل افغانی» باز هم چیزی، آدم می‌گفت عده‌ای پشتون افراطی مشاور او بوده‌اند و مثل فارسی را به نام «افغانی» جا زده‌اند و به او خورانده‌اند. اما اصطلاح «افغانستان باستانی» پرسش‌انگیز است. فرهنگ افغانستان فرهنگ ایرانی است و زبان فرهنگی افغانستان نیز زبان پارسی است. تنها اندکی پشتون افراطی (مانند عبدالکریم خرم، وزیر «کالچر» و معارف دولت حامد کرزی) هستند که سعی دارند زبان پارسی را در این منطقه ضعیف کنند (ن.ک. خبری مرتبط) و آن را با زبان پشتو جایگزین کنند. موجود سیاسی‌ای به نام «افغانستان» کمتر از ۲۰۰ سال پیش به دست بریتانیا ساخته شد تا جلوی پیشروی روسیه به سوی هندوستان (که در آن زمان پاکستان امروزی هم بخشی از آن بود) گرفته شود. هرات و شمال افغانستان کنونی در زمان ناصرالدین شاه با تهدید نیروی دریایی بریتانیا از ایران جدا شد. حال هیلاری کلینتون و مشاورانش «افغانستان باستانی» را کشف می‌کنند. جالب است.

چندی پیش از کنار زاینده رود می گذشتم.متوجه شدم که در کنار تابلوی شنا ممنوع ،یک خشکی وجود داشت.زاینده رود مثل دهان ادم تریاکی خشک خشک بود.در دل ارزوکردم که ای کاش سپهر فاطمی که عکس هایش را دوست دارم این وضعیت را می دید و عکس می گرفت.او چنین کرد.او شکارچی لحظات هم هست.

امروز داشتم از مرکز قدیمی محل کارم به محل جدید نقل مکان می کردم.اتاق کوچکی جلب توجه نمود.فکر کردم تریا و کافی شاپ است.داخل رفتم، دیدم که محل اموزش موسیقی است.در جای کوچکی چون دولت اباد عجیب می نمود.از معلم که جوان می نمود خواستم تا یک اطلاعات کلی به من بدهد.تصمیم گرفتم به کلاس موسیقی بروم.همانجا در دولت اباد...این محل مخصوص درام کیت و پرکاشن بود...